Kockičicin iBlob

Iz istorije magije…

Po Alisteru Krouliju, velikom magu Nove Izidine lože (ogranku reda Ordo Templi Orientis), zadatak magije je da oslobodi svest od robovanja individualnom postojanju i da joj omogući ulivanje u kosmički beskraj odnosno, osvešćivanje naslaga kolektivno nesvesnog putem magijskog čina. Magika je, zapisaće Krouli, nauka i umetnost promene, u skladu sa voljom mitske svesti. Za to je potrebno jedinstveno delovanje uma i tela pri čemu je um izbor magijske pretstave a, zadatak tela je njena reprodukcija pokretom. Drugim rečima, volja maga treba da se otelovi i otelotvori.

Magija i mistika

Magija je povratan čin tj. ona ustaje protiv prirodnog stanja svesti; bivanje je oslobođeno svih mentalnih procesa i misli, to je pozicija koju budisti nazivaju mahasunja (velika praznina) gde, boginja Maja, igra večnu i fascinantnu igru maštanja, u potpunosti varljivu i opčinjavajuću. Sama boginja je iluzija, personifikovana kao ženski oblik božanskog porekla. Ponekad se identifikuje Surgom (oblik boginje Kali), kao izvorom čini ili kao personifikacija nestvarnosti zemaljskih stvari.

Magiju ne treba brkati sa mistikom; magija u biti koristi individualističke formule a misticizam u potpunosti prevazilazi individualno. Magija predstavlja pun procvat određene opsesivne ideje – da li je ta ideja pozitivna tj. stvaralački konstruktivna i inventivna, ili će poprimiti porivan aspekt (kroz sposobnost da prima utiske), sve zavisi od pojedinca koji je upražnjava. U svim slučajevima, ekstaza, patnja i opsesija, predstavljaju delove procesa, bio činjen svesno ili ne. Inicijacije, bajalice, varvarska imena što se prizivaju, magijske formule i, tako redom, sve su to brojni načini za lociranje i kontrolisanje rituala što nastoji da ostvari svoj cilj i unapred zacrtanu zadaću.

Krouli navodi deset najvažnijih vrsta magije: zemaljsku (magika materijalizacije vezana za kultove plodnosti); Mesečevu (vradžbine); magiju čarobnjaštva, opsene i iluzije, kakva je, npr. bila magija detinjastog srednjevekovnog čarobnjaštva; Merkurovu, koja koristi metode telepatije i elektromagnetnog zračenja; Venerinu (magija spravljanja ljubavnih napitaka i magija seksualne energije); solarnu Jupiterovu i Saturnovu magiju promene i misterija smrti, Uranovu i Neptunovu, kao krajnji i trajni oblik magije jer obuhvata kontrolu sna. Konačnost koju treba dostići još nije na videlu – ovde je cilj sličan formuli bogova starog Egipta, označen simbolički kaišem sandale (crux ansata) što ne znači biti ili postati već, jednostavno – ići. Cilj magije je formulisan kao stalno kretanje i, što je esencija, magija je stvaranje tj. proizvođenje događaja.
Prikaz krvi

Domovina magije je Egipat. Pre nego što su magijski rituali etablirali, afrički vrači preistorijskih plemena su kontrolisali nevidljive sile nesvesnog pomoću neobične čarolije ili fetiša, poznatog kao d’mammu ili prikaz krvi, kasnije tipiziran obličjem mumije. Tokom vremena, oblik fetiša se menjao ali će njegova osnovna namena ostati sadržana u istinskoj sponi sa nevidljivim svetom. Fetiš je, obično, imao oblik slučajnog objekta koji je postao blizak vraču, izjednačen sa objektom njegove želje ili bi se, na neki način, indentifikovao sa njegovom magijskom moći.

Kada bi fetiš postao ispunjen vračevom životnom snagom, prestajao je da bude običan objekat i morao je biti spaljen ili dobro sakriven. U zavisnosti od toga, da li je magijska radnja obuhvatala zemlju, vatru, vazduh ili vodu, objekat je zakopavan, spaljivan, skrivan u krošnjama visokog drveća ili potapan u jezero ili reku. Ovaj čin je odslikavao zaborav odnosno, zaranjanje talismana u bezdan podsvesti. Time je, simbolički, fetiš (vračeva životna snaga) postajao predmet koji može, iz dubina nesvesnog, tako delovati da prizove svesti skrivene sadržaje i tajne moći što se u njemu nahode.

Amanti, egipatska skrivena zemlja, podzemni je svet magijske topografije drevnog Egipta – ovaj prostor podsvesti simbolizuje ponovno spajanje, duhovnu celovitost i savršenstvo. Egipatski sveštenik (čarobnjak) identifikovao se sa svojim bogovima jer oni, kao Izida, oslobađaju skriveni ključ za podsvest. U ritualu, na sebe je preuzimao nadljudsku prirodu boga. Spoljašnje manifestacije toga čina su se ogledale u kostimiranju; magičar je na sebe navlačio masku – sastojala se od nekog dela (obično, repa ili rogova) životinje koji je oličavao njen karakter. Na taj način sveštenik je poistovećivao svoju svest sa svešću životinje, postajući d’mammu, fetiš ili znamenje.

Magijska dekoracija

Fetiš je, potom, bacan u bezdan, kroz ceremoniju ulaska u podzemni svet posvećenim čamcem, nakon čega je čekao u zapečaćenoj grobnici do objavljivanja oživljene moći božanstva. Stari Grci su, takođe, poznavali metode za ispunjavanje fetiša energijom. Postojala je sveštenička klasa urninga čiji su obredi obuhvatali korištenje urni ili posuda; one se, u većini slučajeva, nisu razlikovale od običnih vaza. Urne su bile ispunjene amuletima, prethodno osveštenim od strane sveštenika. Kao i u slučaju afričkih fetiša i egipatskih pokojnika, urna je nakon obreda bila zakopavana ili bacana u neki odgovarajući prostor.

Slična stvar je i sa sigilom (posudom ili putirom) jer u sebi čuva određen kvalitet i tip podsvesne energije. Vrlo je važno kakav oblik će imati talisman. Magijska dekoracija mora biti funkcionalna jer se obraća posmatračevoj podsvesti. Svaki oblik izrade sigila je dobar i delotvoran; što je individualizovaniji, to je bolji jer je bliži mitskoj svesti na koju (i pomoću koje) treba da deluje. Ukoliko je, izvođač okultne radnje pod izrazitijim uticajem zvuka ili boje, tada sigil treba da bude u vidu bajalice ili pesme, slike ili pentakla. Velika pažnja, sa kojom su Egipćani balzamovali svoje mrtve, jednaka je pažnji ispoljenoj pri crtanju i urezivanju hijeroglifa u magijske sigile koji su, istovremeno, lozinke za otvaranje dveri u Amantiju. Sigil, na najbolji način simboliše i ovaploćuje stvarni karakter mitske svesti. Bez bajanja, magijom nabijenih vibracija, svetih reči i fraza, ritualni obred je nezamisliv.

Horus i Set

Čarobne reči bajalice često nemaju nikakvog racionalnog značenja i smisla. Ona nije ni predviđena da bude objekt pojmovnog tumačenja, pre je auditivni medijum za spoznaju rituala. U celini posmatrano, većina njih je sastavljena od nizova slogova koji su izgubili svoje etimološko značenje ili ga nisu nikada ni imali. Ideja, koja se nalazi iza očito besmislenog ponavljanja reči ili fraza, slična je ideji smeštenoj unutar sigila (talismana), lišenog oblika da bi ga racionalni um mogao prepoznati. Čak i bajalice, sa određenim značenjem, postaju besmislene u procesu stalnog ponavljanja. Sve reči i stvari, imena i brojevi, bez obzira da li su sveti ili profani, slični su i, u krajnjem slučaju, prazni – lišeni smisla. Ukoliko se izvode sa dubokom usredsređenošću, postupak dovodi do ekstaze, usled rastakanja i stapanja duha sa ritmičkim tonom zvuka. Ovim se oslobađa prolaz ka neizrecivom spokojstvu, kada ekstaza počne da jenjava a um se stopi sa provociranom prazninom – nirvanom.

Predstava o bogu Marsu, kao bogu rata i prolivanja krvi, nastala je od prvobitne primitivne pretstave o bogu, izazivaču krvavljenja pri prvom seksualnom odnosu. Otuda je, kod starih Egipćana, Mars preiskonski stvaralački princip po kome su predstave Horusa i Seta identične. Svaka glava Zveri , pomenute u Otkorvenju, poslednjoj knjizi Novog zaveta, ima naziv demonske sile a Vatrena zmija (žena) u sprezi sa njom, pravi pomešano seme koje simbolizuje, magijskim operacijama, celokupan ciklus postojanja – od pojave do nestanka sveta, od iskona do konačnog rastakanja sveta u apsolutnoj tišini. Po tradiciji, Horus (Hoor paar Kraat) se predstavlja u vidu Zveri ili vodenog zmaja što se, postupno, ujedinjuje sa svojim dvojnikom (blizancem) Harhatijem, gospodarom istočnog horizonta. Ujedinjeni, oni simbolizuju savršenu manifestaciju okultne volje ospoljene u formi Univerzuma čija je magijska doktrina tetragramaton, ženski aspekt, kao onaj koji manifestuje telesno.

Doktrina govori o proticanju vremena kao postupnom odmotavanju moći Zveri i načinima kreiranja budućnosti, isključivo putem formula atavističkog vaskrsnuća što znači da se buduća stanja sveta prizivaju snagom nostalgije, vaskrsle iz zaboravljene prošlosti.

Nuit i Izida

Horus, zajedno sa Izidom i Ozirisom, spada u egipatsko sveto trojstvo, gde Horus skriva svoje tamno dvojstvo čiji je simbol Set. Nuit je boginja noćnog neba; nju su, stari Egipćani, često prikazivali kao ženu lučno nadvijenu iznad Zemlje. Po njenom telu su rasute zvezde, Nuit je i vanzemaljski prostor, beskraj, besmrtna tama koja je i, paradoksalno, i skriveni izvor svetlosti. Magijska formula Nuit odnosi se na solarno- falusne kultove; njena vulva predstavlja ulaz kroz koji se ovaploćuju kosmičke sile. Sa Nuit je povezana Izida, Ozirisova žena i Horusova majka, predstavljene prirodom što obavija Nuit. Njihova kombinacija (Nu Izida), u alhemijskom smislu, simboliše pretvaranje grubog metala u zlato.

Kao i sestra Neftis, Izida označava umetnost i magiju. Simbol boginje Nuit je luk. U Knjizi Tota njen luk je oslikan duginim bojama sugerišući dolazak potopa. Nuit je, ponekad, prikazivana okom Seta i kao Sotis (Severnjača), zvezda blagovesti. Severnjača najavljuje izlivanje Nila, reke čiji bogati mulj znači život i opredmećenje zemlje Kema, Egipta. Magijske formule, vezane za Nuit, što natkriljuje zemlju, predstavljaju univerzalni tip neokonceptualizma mitske svesti; u beskrajnom prostoru njenog tela javljaju se Sunce, Mesec i zvezde. Sunce je koncentracija nesvesnog duha, Mesec podsvesnog, a zvezde su njihova deca, nastala iz doživljaja većih nebeskih svetlosnih tela. Sa svakim novim danom rađa se nova zvezda, nova duša u utrobi Nuit. Za Egipćane i njihovu mitologiju, ljudi postoje na način postojanja zvezda – u praznini beskrajno čiste svesti. Između svake blistave tačke nalazi se svemir, slikovit prikaz praznine gde su skriveni ljudi i njihove mogućnosti, san i smrt.

Izida i Oziris

U ranoj verziji ove mitske simbolike, sin, kao Sunce, rodio se iz Nuitine butne kosti, kada se Velika Boginja prvi put pognula nad Zemljom. U primitivnim mitološkim fazama, za mitsku svest, žena je smatrana nosiocem principa besmrtnosti, u krugu manifestacije što oblikuje oca u odori sina. Ovu, čisto antropološku i fiziološku formulu otkriva položaj sveštenice u kultu Izide, sugerišući zvezdanu vatru boginje Nuit. Njena ženstvenost se najbolje izražava kroz Izidu (Izis): Niža Izida, nevenčana svezadovoljavajuća Luna; Srednja Izida, prastvoriteljka i majka Zemlje; Nebeska, viša Izida, Venera, nevesta Seta (Hadita) – Nu Izida.

Izida se, nekad, javlja u obliku lava ili božanstva sa glavom mačke, simbolišući seksulanu energiju kombinovanu sa ženskim, lunarnim likom. Ezoterijsko tumačenje mita o Izidi i Ozirisu osvetljava njihovu ulogu u okultizmu. Oziris je čovek i solarni princip svetlosti i života; unutar njega obitava Horus, simbol besmrtnosti. Izida je žena, lunarni princip smrti i nestajanja. Unutar nje se manifestuje Set (ubija Horusa), što znači da je čovek izmešao vremena i godišnja doba tako da je Horusov princip ukaljan i uništen. Izida tuguje zbog nestanka ovoga principa što je prikazano gubitkom Ozirisovog falusa. Priroda je viđena kao neprijateljska i prolazna, kao suprotnost stalnom i večnom. Izida traga za falusom, principom besmrtnosti kako bi ga ponovo u sebi oživela. Kasnije, Horus sveti ubistvo oca, ubija Seta i obnavlja prirodu. Obnova prirode je vaskrs Izide. Čoveka – Ozirisa, uništilo je njegovo neupućeno korištenje sedišta moći, boravišta Vatrene zmije ili iskonske boginje. U hrišćanstvu su funkcije Ozirisa i Horusa izražene kroz oca i sina. Drugi je dinamični aspekt prvoga – princip besmrtnosti što traje vekovima.

Zvezda Seta

Staroegipatska pretstava patuljastog deteta Hoor Paar Kraata prikazuje falusnu energiju; ona izrasta iz muškosti i sveti oca ubijenog, Setovim lukavstvom, lukavošću tamnog satanskog suparnika. Set je poplava što natapa seme svetlosti. On proždire boga Sunca pretvarajući ga u užasnu kreaturu. Horus je spasilac svetlosti (izgubljene reči duha), on je vaskrsli Hristos, prvobitni Oziris, potpuno svestan svoje besmrtne prirode, kao čovek koji više nije opčinjen demonskim silama – lunarnim strujama, periodično otelotvorenim od Izide; Horus zastupa princip besmrtnosti u čoveku; u makrokosmosu, simbol ovoga principa je Sunce; u mikrokosmosu to je falus. Ipak je ova simbolika nepotpuna jer ni Sunce ni falus, sami po sebi, nemaju moć, sem one koja protiče kroz njih, iz nekog drugog izvora. U slučaju Sunca, ta moć se prelama koz Sirijus ili zvezdu Seta. U slučaju falusa to je ta ista vatra, prilagođena drugoj svrsi. Oboje je stvaralački aspekt istog principa, ali njihova funkcija se razlikuje po obimu i domašaju. Sunce natapa Zemlju životvornim zracima; falus, svojim semenom, utrobu žene. Energija, što protiče kroz Sunce i falus poznata je po Horusovom imenu. Nebeska Izida je Nuit, Horus je njeno prirodno dete dok je Set dete tamnih lunarnih strujanja. Mars predstavlja boginjin aspekt sile; Luna je reflektovan aspekt, onaj koji stvara opsene. Jedan je proizvod bića sile i vatre, drugi, opčinjavanja i korupcije, bezdušne i mračne.
Razumevanje magije

Savremeno zanimanje za magiju i čarobnjaštvo, deo je opštih sklonosti za onostrano: okultno i ezoteriju koji se njima bave i deo su šireg zanimanja za astrologiju i pseudospiritualističke pokrete, okupljene u raznim sektama i neformalnim zatvorenim grupama okupiranih hermetikom, alhemijom, zenom, jogom, tantrama, te raznim drugim gnozama i umećima.

Poreklo magije je u vezi sa mnogim arhaičnim, prehrišćanskim verovanjima i obredima, nastalim još u preistorijskim neolitskim zajednicama, kasnije razvijenim i sistematizovanim u Egiptu, potom u Kini, Persiji, Maloj Aziji, Grčkoj, Indiji… Na zapadu, čarobnjaštvo i tzv. orgijanje veštica je izjednačeno sa lažnom verom i to je bio središnji deo optužbi. Proganjanje, odvajkada prisutnih veštica i čarobnjaka, posledica je srednjevekovne teologije, crkvene organizacije i istrage protiv magičara, vođene od strane papske uprave i inkvizicije. Pod uticajem sholastičke demonologije, istražni postupak je vođen protiv lažne vere.

Magija se ne može uspešno razumeti bez pomoći drugih naučnih predmeta kao što su narodni običaji, etnologija, sociologija, psihologija i istorija religije; dokumenti, vezani za istoriju religije, naročito doprinose pravilnom određenju magije.